يادداشتي به بهانه سالگرد تولد ديويد لينچ كبير

پيرمردي كه سمبل سوررئاليسم مدرن است

حتي اگر يك فيلم هم ساخته بودي كه اسمش مالهالند درايو بود، براي من يكي از بزرگترين كارگردانهاي تاريخ سينما بودي. تأثير جادويي جاده مالهالند تا آخر عمر با من خواهد بود و لذتي يگانه و منحصر به فرد از سينما به من داد كه بعيد مي دانم كسي بجز خودت بتواند آن را تكرار كند. با اينكه بار اول هيچ چيز از فيلم نفهميدم مثل معتادها آن قدر ديدمش تا چيزهايي دستگيرم بشود، اما معلوم است كه هرگز نمي توان به طور كامل گفت كه فيلمت و مخصوصا اين فيلم را فهميده ايم. چون تو به هوش و انديشه مخاطبت احترام مي گذاري و هميشه نكته يا قسمتي را براي كشف كردن يا تحليل كردن در فيلمت قرار مي دهي. فقط تو بودي كه وقتي منتقدي درباره بزرگراه گمشده گفت گيج كننده و آشفته و از فيلم بدش آمده بود، اين عبارت را روي پوستر فيلم بردي تا استفاده تبليغاتي از آن كني.

 بجز جاده مالهالند، بزرگراه گمشده، مخمل آبي و ذاتاً وحشي از فيلمهاي محبوبم هستند.

هفته پيش كه در يكي از اپليكيشن هاي فيسبوك شركت كردم مبني بر اينكه كدام كارگردان خواهم شد، مشخص شد كه ديويد لينچ خواهم شد. جدا از اينكه چقدر اين اپليكيشن ها صحت و واقعيت دارند، نكته مهم اين است كه كساني مثل من در گوشه اي از قلبشان هميشه تو را دارند و با فيلمهايت زندگي مي كنند.

اميدوارم با تمام مشكلاتي كه براي ساختن فيلم با آنها روبرو هستي، باز هم فيلم جديدي از تو به دستمان برسد.

استاد، تولدت مبارك